Κιρσοί

Οι κιρσοί ή κιρσοί είναι μια φλεβολογική διαταραχή που οδηγεί σε δομικές και λειτουργικές αλλαγές στις φλέβες.

Οι κιρσοί μπορεί να εμφανιστούν σε όλο το σώμα, επηρεάζοντας ακόμη και τα εσωτερικά όργανα, αλλά τις περισσότερες φορές τα κάτω άκρα επηρεάζονται από κιρσούς. Οι κιρσοί στα πόδια είναι η πιο κοινή φλεβική νόσος.

Η νόσος εξελίσσεται σταδιακά, οδηγώντας σε όλο και πιο σοβαρές διαταραχές της φλεβικής ροής του αίματος και της αρτηριακής πίεσης στα κάτω άκρα. Για την επιτυχή αντιμετώπιση των κιρσών, είναι απαραίτητο να επικοινωνήσετε με έναν φλεβολόγο με τα πρώτα ύποπτα συμπτώματα διαστολής των φλεβών και βλάβης στα τοιχώματά τους.

Είναι σημαντικό να θυμόμαστε ότι οι κιρσοί των κάτω άκρων στο πρώτο στάδιο ανάπτυξης είναι πρακτικά ασυμπτωματικοί.

Ο μηχανισμός ανάπτυξης των κιρσών

Για να κατανοήσουμε τα αίτια των κιρσών, είναι απαραίτητο να κατανοήσουμε το έργο του φλεβικού συστήματος των κάτω άκρων και τους λόγους για την επέκταση των αγγείων του. Το σύστημα αποτελείται από τρεις τύπους αγγείων: βαθιά, επιφανειακά και επικοινωνιακά. Τα βαθιά, αντίστοιχα, βρίσκονται βαθιά, τα επιφανειακά βρίσκονται κάτω από το δέρμα και τα επικοινωνιακά τα συνδέουν. Το καθήκον των επικοινωνούντων φλεβών είναι να διατηρήσουν μια ισορροπία πίεσης μεταξύ βαθέων και επιφανειακών. Όσον αφορά τη λειτουργικότητα των φλεβών, οι εν τω βάθει φλέβες παροχετεύουν το αίμα από τους ιστούς και οι επιφανειακές φλέβες παροχετεύουν το αίμα από το δέρμα και τον υποδόριο ιστό. Σε φυσιολογική κατάσταση, μέσω των φλεβών που επικοινωνούν, το αίμα κινείται μόνο προς την κατεύθυνση από τις επιφανειακές φλέβες προς τις βαθιές και χάρη στην ισορροπημένη ροή του αίματος δεν υπάρχει διαστολή των φλεβών ή αύξηση της πίεσης σε αυτές.

Το αίμα κινείται μέσα από τις φλέβες από κάτω προς τα πάνω - από τις περιφερειακές περιοχές προς την καρδιά, όπου θα εμπλουτιστεί με οξυγόνο. Δεδομένου ότι το φλεβικό τοίχωμα είναι ελάχιστα αναπτυγμένο και οι φλέβες δεν μπορούν να ανυψώσουν ανεξάρτητα το αίμα, απαιτείται μια ορισμένη δύναμη και πίεση για να υπερνικηθεί η βαρύτητα και να ανυψωθεί το αίμα στην καρδιά. Λόγω του γεγονότος ότι το μυϊκό στρώμα των αγγειακών τοιχωμάτων είναι πολύ αδύναμο για να ωθήσει το αίμα προς τα πάνω, η διαδικασία ανύψωσης περιλαμβάνει:

• Υπολειπόμενη αρτηριακή πίεση (πίεση που παραμένει μετά τη μεταφορά του αίματος από την καρδιά. Μικρή συμβολή σε σχέση με άλλους παράγοντες).
• Η δύναμη της σύσπασης των μυών και των τενόντων μεταξύ των οποίων βρίσκονται οι φλέβες (κατά το περπάτημα, οι μύες που συστέλλονται συμπιέζουν τις φλέβες, ωθώντας το περιεχόμενό τους προς τα πάνω).
• Βαλβίδες των φλεβών (χάρη σε αυτές, το αίμα που έχει ανέβει προς τα πάνω λόγω της υπολειπόμενης πίεσης και της μυϊκής εργασίας δεν κατεβαίνει).

Από πολλές απόψεις, η αποτελεσματική λειτουργία των βαλβίδων είναι που εξασφαλίζει υγιή ροή αίματος, φυσιολογική αρτηριακή πίεση και απουσία κιρσών στα πόδια.

Οι βαλβίδες στις φλέβες βρίσκονται με τέτοιο τρόπο ώστε να επιτρέπουν στο αίμα να ρέει καλά προς την καρδιά και να εμποδίζουν την ανάστροφη ροή της. Η κίνηση προς τα κάτω στις φλέβες προς την αντίθετη κατεύθυνση (μακριά από την καρδιά) ονομάζεται παλινδρόμηση και προκαλεί διαστολή των φλεβών και ανάπτυξη κιρσών.

Η ανάπτυξη της νόσου συμβαίνει ως εξής. Λόγω της παλινδρόμησης και της αυξανόμενης πίεσης, οι φλέβες αρχίζουν να παραμορφώνονται. Αυτό είναι το πρώτο βήμα προς τους κιρσούς. Η αυξημένη πίεση οδηγεί σε τέντωμα των φλεβών και αραίωση των τοιχωμάτων τους. Οι φλέβες αρχίζουν να συστρέφονται, η στροβιλότητα και η οζώδης τους αύξηση, τα τοιχώματα καταστρέφονται και η διαστολή προχωρά. Αντιδρώντας σε αυτές τις αλλαγές, τα νευρικά κύτταρα των τοιχωμάτων των αγγείων αρχίζουν να στέλνουν ανησυχητικά σήματα σχετικά με τον ανεπαρκή φλεβικό τόνο. Το αγγειοκινητικό κέντρο στον εγκέφαλο, λαμβάνοντας ένα τέτοιο σήμα, αρχίζει να αυξάνει τον φλεβικό τόνο, γεγονός που επιδεινώνει περαιτέρω τους κιρσούς.

Αιτίες και παράγοντες κινδύνου για κιρσούς

Υπάρχουν διάφοροι παράγοντες που συμβάλλουν στη διαστολή των φλεβών και στην ανάπτυξη κιρσών.

1. Κληρονομικότητα. Η συγγενής αδυναμία των τοιχωμάτων των φλεβών είναι ένας σημαντικός λόγος για την επέκτασή τους. Ένα άτομο του οποίου η άμεση οικογένεια πάσχει από κιρσούς των κάτω άκρων είναι πολύ πιο πιθανό να αντιμετωπίσει τη νόσο από ένα άτομο από οικογένεια χωρίς αυτήν.
2. Υπερβολικό βάρος. Τα παχύσαρκα άτομα και τα άτομα με εμφανή παχυσαρκία είναι πολύ πιο πιθανό να εμφανίσουν κιρσούς.
3. Εγκυμοσύνη. Η συμπίεση των οπισθοπεριτοναϊκών φλεβών από τη μήτρα οδηγεί σε παροδικούς κιρσούς των κάτω άκρων σε μεγάλο αριθμό εγκύων.
4. Τρόπος ζωής, διατροφή, επαγγελματικός χώρος. Ο καθιστικός ή όρθιος τρόπος ζωής προκαλεί κιρσούς λόγω της αυξημένης πίεσης στις φλέβες των ποδιών. Είναι γνωστό ότι άτομα ορισμένων επαγγελμάτων συχνά υποφέρουν από φλεβικές βλάβες στα πόδια και γενικότερα στα κάτω άκρα. Κομμωτές, πωλητές, σύμβουλοι καταστημάτων, εργαζόμενοι στην παραγωγή - αυτοί και πολλοί άλλοι επαγγελματίες διατρέχουν κίνδυνο για τη νόσο και αναζητούν θεραπεία για τους κιρσούς πιο συχνά από άλλους. Η έλλειψη ωμών λαχανικών και φρούτων στη διατροφή του ασθενούς συμβάλλει στην ανάπτυξη φλεβολογικών διαταραχών των φλεβών.
Το να φοράτε στενά ρούχα έχει επίσης αρνητικό αντίκτυπο. Το σφίξιμο εμποδίζει την ελεύθερη ροή του αίματος και έτσι συμβάλλει στην ανάπτυξη φλεβικών διαταραχών, συμπεριλαμβανομένου του τραυματισμού του αγγειακού τοιχώματος και των κιρσών των κάτω άκρων.
5. Ηλικία. Ο κίνδυνος εμφάνισης κιρσών στα πόδια αυξάνεται σημαντικά με την ηλικία. Οι ηλικιωμένοι κινδυνεύουν από τη νόσο.
6. Οι ορμονικές ανισορροπίες είναι επίσης μεταξύ των παραγόντων που συμβάλλουν στην ανάπτυξη κιρσών. Οι ασθενείς που λαμβάνουν ορμονικά φάρμακα θα πρέπει να είναι ιδιαίτερα προσεκτικοί στα συμπτώματα των κιρσών.

Ταξινόμηση κιρσών

Διάφορες ταξινομήσεις των κιρσών χρησιμοποιούνται σε όλο τον κόσμο. Η επιλογή μιας συγκεκριμένης ταξινόμησης εξαρτάται από την πτυχή στην οποία μελετάται η ασθένεια και οι διαταραχές που προκαλούνται από αυτήν.

Εάν μιλάμε για τα στάδια ανάπτυξης των κιρσών, τότε χρησιμοποιείται μια ταξινόμηση σταδιακά:

• Στάδιο αποζημίωσης;
• Στάδιο υποαποζημίωσης.
• Στάδιο αποζημίωσης.

Το στάδιο της αποζημίωσης είναι σχεδόν ασυμπτωματικό. Παρατηρούνται φλεβικές αλλαγές, ενώ ο ασθενής δεν παραπονιέται για τυπικές παθήσεις με κιρσούς.

Το στάδιο της υπο-αντιστάθμισης εκφράζεται με αισθητές αλλαγές στις φλέβες και παράπονα των ασθενών. Οι ασθενείς ήδη σημειώνουν πρήξιμο των ποδιών, των ποδιών, των αστραγάλων, ένα αίσθημα «καρφίτσες και βελόνες», την εμφάνιση και περαιτέρω αύξηση των κρίσεων (κυρίως τη νύχτα). Κατά την εξέταση, οι κιρσοί είναι εμφανείς.

Στάδιο αποζημίωσης. Στα σημάδια της υποαντιστάθμισης προστίθενται και δερματολογικά προβλήματα. Οι ασθενείς ανησυχούν για τη δερματίτιδα και το έκζεμα. Το δέρμα των ποδιών αλλάζει αισθητά. Παίρνει μια ανθυγιεινή όψη, γίνεται ξηρό και ταυτόχρονα λαμπερό. Το δέρμα δεν μπορεί να διπλωθεί, καθώς είναι πολύ σφιχτά δίπλα στον υποδόριο ιστό. Υπάρχει δερματικός κνησμός και νευρικό μυρμήγκιασμα στην περιοχή των ποδιών. Μερικές φορές η υπερμελάγχρωση προστίθεται στα συμπτώματα των κιρσών.

Εάν μιλάμε για την ταξινόμηση των κιρσών σύμφωνα με παθολογικές διεργασίες, τότε εμφανίζονται οι ακόλουθες κατηγορίες της νόσου:

• Εστιακές φλεβικές διαταραχές, χωρίς παλινδρόμηση.
• Εστιακές φλεβικές διαταραχές με παλινδρόμηση στις επιφανειακές και επικοινωνούντες φλέβες.
• Μαζικές φλεβικές διαταραχές με παλινδρόμηση στις επιφανειακές και επικοινωνούντες φλέβες.
• Μαζικές φλεβικές διαταραχές με παλινδρόμηση στις βαθιές φλέβες.

Η χρήση αυτής της ταξινόμησης μας επιτρέπει να δώσουμε μια ακριβή περιγραφή των κιρσών. Χάρη σε αυτό, γίνεται σαφές πώς ακριβώς εμφανίζονται οι κιρσοί: για παράδειγμα, μπορούν να επηρεάσουν μικρές περιοχές των φλεβών και να επηρεάσουν μόνο τη φλεβική ροή αίματος στις επιφανειακές φλέβες ή μπορεί να εμφανιστούν παντού και να προκαλέσουν παλινδρόμηση στις εν τω βάθει φλέβες.

Ξεχωριστά, αξίζει να σημειωθεί η διεθνής ταξινόμηση των κιρσών, που αναγνωρίζεται και χρησιμοποιείται από τους φλεβολόγους σε όλες τις χώρες. Αυτή η ταξινόμηση αποτελείται από έξι κατηγορίες και περιγράφει τους κιρσούς τόσο κατά στάδιο όσο και κατά παθολογικές διεργασίες.

Μηδενική τάξη (κατηγορία 0). Η ασθένεια εμφανίζεται χωρίς ορατά συμπτώματα. Ο λόγος για την επίσκεψη σε γιατρό είναι συχνά ένα αίσθημα βάρους στα πόδια, το οποίο εμφανίζεται λόγω της έναρξης της αγγειοδιαστολής. Η θεραπεία των κιρσών που ξεκίνησε στο μηδενικό στάδιο είναι η πιο αποτελεσματική.

Πρώτη τάξη (τάξη 1). Στη βαρύτητα προστίθενται και οι νυχτερινές κράμπες. Τριχοειδή δίκτυα και φλέβες αράχνης εμφανίζονται στο δέρμα στην περιοχή των ποδιών ή/και των μηρών.

Δεύτερη τάξη (τάξη 2). Στα συμπτώματα πρώτης κατηγορίας προστίθενται διεσταλμένες φλέβες, ορατές με γυμνό μάτι. Κατά κανόνα, η διάγνωση των κιρσών σε αυτό το στάδιο γίνεται πιο απλή και πιο προσιτή. Ένας έμπειρος γιατρός, με βάση μια οπτική εξέταση, θα είναι σε θέση να κάνει ένα προκαταρκτικό συμπέρασμα σχετικά με τον βαθμό της αγγειακής διαστολής.

Γ' τάξη (Γ' τάξη). Στο βάρος και το αίσθημα πληρότητας προστίθενται τα ορατά πρηξίματα στην περιοχή των ποδιών, των αστραγάλων και των ποδιών, τα οποία τελικά παύουν να εξαφανίζονται ακόμα και μετά την ανάπαυση. Η αγγειοδιαστολή προχωρά.

Τέταρτη τάξη (4η τάξη). Αρχίζουν τα δερματολογικά προβλήματα του δέρματος. Αναπτύσσεται δερματίτιδα και υπερμελάγχρωση.

Ε' τάξη (Ε' τάξη). Στο πλαίσιο των δερματολογικών παθολογιών που προκαλούνται από αγγειοδιαστολή, αρχίζει ο σχηματισμός προελκών.

Έκτη τάξη (ΣΤ τάξη). Η επέκταση αποθηκεύεται. Τα προ-έλκη μετατρέπονται σε τροφικά έλκη, τα οποία είναι δύσκολο να αντιμετωπιστούν.

Συμπτώματα κιρσών

Η ταξινόμηση των κιρσών αποκαλύπτει σε μεγάλο βαθμό τα συμπτώματα της νόσου.

Ας σημειώσουμε ξανά τα συμπτώματα των κιρσών:

• Βαρύτητα (ειδικά στα πόδια και τα πόδια).
• Αίσθημα πληρότητας στην πληγείσα περιοχή (ως αποτέλεσμα αγγειοδιαστολής).
• Ταχεία και παρατεταμένη κόπωση των ποδιών.
• Φλέβες αράχνης και πλέγμα στο δέρμα.

Κάθε νέο στάδιο των κιρσών εμφανίζεται με επιδείνωση της υγείας και την ανάπτυξη νέων συμπτωμάτων. Αξίζει να σημειωθεί ότι με τους κιρσούς, τα πρώτα οπτικά συμπτώματα εμφανίζονται συχνότερα στο άνω τρίτο των ποδιών.

Όσο για τα συμπτώματα σύμφωνα με τα στάδια ανάπτυξης των κιρσών. Όπως προαναφέρθηκε, το στάδιο της αποζημίωσης μπορεί να πραγματοποιηθεί χωρίς σοβαρές παθήσεις και παράπονα. Ταυτόχρονα, οι φλέβες πάνω του διαστέλλονται τόσο πολύ που γίνεται ορατό κατά την εξέταση. Οι διευρυμένες φλέβες είναι ακόμα μαλακές, η ψηλάφηση δεν είναι επώδυνη. Το δέρμα στην περιοχή των διευρυμένων αγγείων είναι αμετάβλητο, δεν υπάρχει ξηρότητα ή σφιχτή προσκόλληση του δέρματος στον υποδόριο ιστό.

Τα συμπτώματα του σταδίου της υποαντιστάθμισης είναι πιο ευδιάκριτα, φέρνουν πολύ μεγαλύτερη ενόχληση στους ασθενείς και γίνονται η αφορμή για την πρώτη επίσκεψη σε φλεβολόγο. Οι ασθενείς παραπονιούνται για πρήξιμο των ποδιών και των αστραγάλων, το οποίο εμφανίζεται με παρατεταμένη ορθοστασία και εξαφανίζεται αρκετά γρήγορα εάν η θέση αλλάξει σε οριζόντια. Στο πρήξιμο των ποδιών, προστίθεται περιοδικά ζύμη - ένα ήπιο πρήξιμο του δέρματος στην περιοχή των κιρσών.

Τα συμπτώματα των κιρσών στο στάδιο της αντιρρόπησης είναι τα πιο σοβαρά. Υπάρχει πόνος και συνεχές βάρος στα πόδια. Το δέρμα υποφέρει σοβαρά - γίνεται ξηρό, τραχύ και πολύ λεπτό. Δεν μπορεί να διπλωθεί λόγω της σφιχτής πρόσφυσής του στον υποδόριο ιστό. Στην πραγματικότητα συγχωνεύεται με τους ιστούς που επηρεάζονται από κιρσούς. Η μελάγχρωση εμφανίζεται στην πληγείσα περιοχή. Οι ασθενείς ανησυχούν για δερματικό κνησμό και κράμπες, που επιδεινώνονται το βράδυ και τη νύχτα. Η στασιμότητα του αίματος προκαλεί λιποθυμία και ζάλη. Αποτέλεσμα όλων αυτών των συμπτωμάτων είναι η ανάπτυξη εκζέματος και ο σχηματισμός τροφικών ελκών στο δέρμα.

Διάγνωση κιρσών

Κατά κανόνα, η διάγνωση των κιρσών δεν είναι δύσκολη. Ένας έμπειρος φλεβολόγος μπορεί να κάνει μια προκαταρκτική διάγνωση με την πρώτη εξέταση. Για να διευκρινιστεί το στάδιο της νόσου, ο επιπολασμός των φλεβικών βλαβών και η μελέτη της ροής του αίματος, συνταγογραφούνται διαγνωστικά με υλικό. Αυτό μπορεί να είναι υπερηχογράφημα Doppler Doppler, διπλή αγγειοσάρωση, δυναμική φλεβοτονομετρία, λεμφαγγειογραφία και πολλές άλλες τεχνικές.

Με βάση τα δεδομένα που λαμβάνονται, γίνεται τελική διάγνωση και συνταγογραφείται θεραπεία.

Θεραπεία κιρσών

Οι μέθοδοι θεραπείας των κιρσών εξαρτώνται από το στάδιο της νόσου στο οποίο ζητήθηκε ιατρική βοήθεια. Όλα τα μέσα για την καταπολέμηση των κιρσών μπορούν να συνδυαστούν σε τρεις ομάδες:

• Συντηρητική θεραπεία;
• Σκληροθεραπεία;
• Χειρουργική (αφαίρεση κιρσών).

Η χρήση μιας ή άλλης ομάδας μεθόδων καθορίζεται από τις κλινικές εκδηλώσεις της νόσου και τις ενδείξεις του σώματος.

Η συντηρητική θεραπεία είναι η πιο ήπια. Δεν μπορεί να επαναφέρει τους ήδη αλλαγμένους κιρσούς σε υγιή κατάσταση, αλλά είναι απαραίτητος στην προετοιμασία για χειρουργικές επεμβάσεις ή όταν είναι αδύνατη η χρήση χειρουργικής επέμβασης και σκληροθεραπείας.

Η συντηρητική θεραπεία των κιρσών των κάτω άκρων είναι από πολλές απόψεις παρόμοια με την πρόληψη. Αποτελείται από γενικές συστάσεις για την αλλαγή του τρόπου ζωής, τη μείωση του στρες στο σώμα, τη χρήση ιατρικών κάλτσες συμπίεσης και τη χρήση ελαστικών επιδέσμων. Σε αντίθεση με την πρόληψη, η συντηρητική θεραπεία για τους κιρσούς περιλαμβάνει τη λήψη ειδικών φλεβοτονικών φαρμάκων που έχουν τονωτική επίδραση στο φλεβικό τοίχωμα.

Η σκληροθεραπεία για κιρσούς στα πόδια (συμπιεστική σκληροθεραπεία φλεβών) είναι μια αποτελεσματική επεμβατική μέθοδος αφαίρεσης κιρσών. Ένα αφρώδες σκεύασμα εγχέεται στη φλέβα, προκαλώντας καταστροφή του φλεβικού τοιχώματος και περαιτέρω κόλλησή του. Αμέσως μετά την ένεση, η φλέβα συμπιέζεται με μια κάλτσα συμπίεσης που εφαρμόζει σφιχτά στο πόδι - για μέγιστη σφιχτή επαφή των τοιχωμάτων - και αφήνεται σε σταθερή θέση. Είναι απαραίτητο να φοράτε καλούπια για έναν έως ενάμιση μήνα μέχρι να σχηματιστούν πυκνές συμφύσεις στη φλέβα.

Η σκληροθεραπεία των φλεβών χάνει αισθητά την αποτελεσματικότητα παρουσία παλινδρόμησης από τα βαθιά αγγεία στα επιφανειακά. Η παλινδρόμηση μπορεί να είναι αντένδειξη για τη διαδικασία.

Η χειρουργική επέμβαση για κιρσούς είναι μια αποτελεσματική, κύρια μέθοδος θεραπείας φλεβικών παθολογιών. Η αφαίρεση των κιρσών πραγματοποιείται χρησιμοποιώντας διάφορα εργαλεία και τεχνικές: πήξη με λέιζερ, φωτοπηξία. Η πιο σοβαρή παρέμβαση είναι η φλεβεκτομή, κατά την οποία οι κιρσοί απλώς αφαιρούνται.

Για τη σηπτική θρομβοφλεβίτιδα γίνεται σταυροεκτομή σε όλο το μήκος της φλέβας. Έχει χαμηλό αισθητικό αποτέλεσμα και είναι άκρως τραυματικό, αλλά σε ορισμένες περιπτώσεις είναι αναντικατάστατο. Κατά τη διάρκεια της επέμβασης, η μεγάλη σαφηνή φλέβα απολινώνεται στη συμβολή της με τη μηριαία φλέβα και αφαιρούνται τα τμήματα της που βρίσκονται κάτω από τη θέση απολίνωσης. Η φλέβα αφαιρείται μέσω μιας μεγάλης τομής στον μηρό. Η επέμβαση αφήνει μια μακρά ουλή.

Μια αποτελεσματική χειρουργική τεχνική για τη θεραπεία των κιρσών είναι η μίνι φλεβεκτομή. Σε αντίθεση με την εγκάρσια εκτομή, η αφαίρεση πραγματοποιείται όχι μέσω μιας μεγάλης τομής, αλλά μέσω μιας μίνι τομής ή παρακέντησης. Χάρη σε αυτό, επιτυγχάνεται ένα υψηλό καλλυντικό αποτέλεσμα: δύο έως τρεις εβδομάδες μετά την αφαίρεση, οι μώλωπες υποχωρούν και πρακτικά δεν έχουν μείνει ίχνη από την επέμβαση.

Πρόληψη κιρσών

Η πρόληψη των κιρσών περιλαμβάνει τον περιορισμό και τον έλεγχο των στατικών φορτίων στο σώμα, την εκτέλεση βασικών σωματικών ασκήσεων όταν αναγκάζονται να στέκονται ή να καθίσουν. Ενθαρρύνεται το πάθος για αθλήματα που βοηθούν στη διατήρηση της φλεβικής υγείας. Για παράδειγμα, το κολύμπι είναι αποτελεσματικό στην πρόληψη των κιρσών.

Συνιστάται να φοράτε ενδύματα συμπίεσης. Οι βαρείς σωματικοί εργαζόμενοι, οι έγκυες γυναίκες και τα υπέρβαρα άτομα κινδυνεύουν να αναπτύξουν κιρσούς των κάτω άκρων και θα πρέπει να χρησιμοποιούν συνεχώς συσκευές συμπίεσης.

Επίσης, εάν είστε επιρρεπείς στην ανάπτυξη κιρσών, θα πρέπει να τηρείτε μια δίαιτα. Ένας φλεβολόγος μπορεί να προτείνει μια δίαιτα.